ಮಳೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡ ಕೀಟಗಳು........

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬರುವ ಕೀಟಗಳು ಕೆಲವನ್ನು ಕೆಮರದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದೊಂದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಬಣ್ಣ. 

ಕೆಲವು ಜೇಡಗಳು ಹಾರಬಲ್ಲ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿರುವವು. ಅಂತಹ ಜಾತಿಯದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪತಂಗವೊಂದನ್ನು(ಒಔಖಿಊ) ಹಿಡಿದಿದೆ.  ತೀರಾ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕೀಟ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಅನುಭವ. 

ಬಿಟ್ಟರೂ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಕೀಟಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

Spider's hunt!

 ಕಮುನಿಷ್ಟ್ ಗಿಡದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಸಿಗುವ ಈ ಕೀಟ ಅದರ ಪಾರದರ್ಶಕ ಮೈಯಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಕಷರ್ಿಸದೇ ಇರದು. ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಒಣಗಿದ ಕಮುನಿಷ್ಟ್ ಎಲೆಯಿಂದ ಎನನ್ನೋ ಹೀರುತಲಿತ್ತು! ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹೀರಿದರೂ ಹೀರುವಿಕೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ನನಗೇ ಬೇಸರ ಬಂದು ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಇಂತಹ ವಿಸ್ಮಯ ಕಾರಿ ಅಂಶಗಳು ನಮಗೆ ಕೀಟಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯದಿಂದ ದೊರೆತಿದೆ. ಇಷ್ಟವಾದರೆ ತಿಳಿಸಿ.

ಬಿಸಿಲ ಕಾಲದ ನೀರ ನೆನಪು.

ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ನೀರ ನೆನಪಿನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪುಟಾಣಿ ಪುಟದಲ್ಲಿ(ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು) ನನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಲೇಖನವೊಂದು ಅಚ್ಚಾಗಿದೆ . ಅದರ ಪೂರ್ಣ ಪಾಠ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಓದಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ..

ನೀರ ಹನಿಗಳ ಹಾಡು.....
ಹೊಳೆ ಎಂಬ ಪದವೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪುಳಕದ ಮಳೆ ಹರಿಸಿದೆ. ಎಪ್ರಿಲ್ ಬಂದಾಗ ನನಗೆ ಮೊದಲ ನೆನಪು ಹೊಳೆಯದೇ. ಹೊಳೆ ಜಳಕದ ಪುಳಕವನು ಆಡಿಬಲ್ಲವರೇ ಬಲ್ಲರು. ಬನ್ನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಳೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡೋಣ. ಬರದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗೋಣ. ನೀರ ಹನಿಗಳ ನೆನಪ ಹಾಡು ಕೇಳೋಣ.
    ನನ್ನಜ್ಜನೂರು ವಾರಾಹಿ ತಟದ ಸೌಡ. ಹೊಳೆ ಊರನ್ನು ಸೀಳಿ ಹರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲಿ. ಎಪ್ರಿಲ್ನಲ್ಲೂ ಸೊಂಟ ಮುಳುಗುವಷ್ಟು ನೀರು! ಬೇಸಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಾವಲ್ಲಿ ಹಾಜರ್. ತಂದೆಯ ಭುಜವೇರಿ ಹೊಳೆ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಹೊಳೆಗೆ ಮರಳಿ ನೀರಲಿ ನಮ್ಮ ಸೊಕ್ಕಾಟ ಶುರು. ಕಿರಣ, ಶಶಿಧರ, ಕಲಾಧರ ವೀರೇಂದ್ರ ನನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗಳು. ನೀರ ನಡುವಿನ ಕಲ್ಲು ಹತ್ತಿ ಹೊಳೆಗೆ ಹಾರುವುದು, ಮುಳುಗಿ ಈಜುವುದು, ಜಲಯುದ್ಧ ಮುಂತಾದ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಡದೇ ಮರಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣು ಗುಡ್ಡೆ ನೋಡಬೇಕು. ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣು, ಕೆಂಪು ಕೋತಿಯಂತಾದ ಕೆನ್ನೆ, ಕೂದಲು ಹಂದಿ ಮುಳ್ಳಿನಂತಾಗಿ ಥೇಟ್ ಕಾಡು ಮನುಷ್ಯರಂತಾಗಿ ವಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಊಟಕ್ಕಂತು ಮಾವಿನ ವಿವಿಧ ಖಾಧ್ಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆ ಸನಿಹದ  ಭಟ್ಕಳ ಹಣ್ಣಿನ ಗೊಜ್ಜು, ಸೀಕರಣೆ ಇದ್ದರಂತೂ ಸೇರು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಕನ್ನ. ಉಂಡು, ಈಜಿ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕುಂಭಕರ್ಣ ನಿದ್ದೆ. ಎದ್ದು ಕಾಫಿ ಹೀರಿ, ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಟ್ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ದೌಡು. ಹೊಳೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಭಜನೆ. ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ಆಡಿ ಮತ್ತೆ ಹೊಳೆಗೆ ಪರಾರಿ. ಸೂರ್ಯ ಕಂತದೇ ನಾವು ಮೇಲೆಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಳೆ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ಕುಲಿ, ವಡೆ, ಕೋಡುಬಳೆಗಳ ಸಮಾರಾಧನೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪವಾಗಲಿ, ಸೆಖೆಯಾಗಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಾಕಿದಿಲ್ಲ. ಗೊಣಗಾಡಿದ್ದ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲ! ಬಿಸಿಲಿಲ್ಲದ ಕಾಲವಿರಬೇಕು!                                 ***
    ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಮನೆಯೂ ವಾರಾಹಿಯಿಂದ ಐದು ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೊಳೆ ದಾಟಿದರೆ ಹೊಸಂಗಡಿ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮ. ಜಾಂಬೂರಿನ ಹಳ್ಳಿಗರು ನದಿ ದಾಟಲು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಸೇತುವೆ ಜನರ ಸಹಬಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಂಪ್ರತಿ ನಿಮರ್ಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿ ನದಿ ದಾಟಿ ಆಸು-ಪಾಸಿನ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಜನರು ನಡೆದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು! ಇದನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಡು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ದೋಣಿ ಕಡು, ಮುಸುರೆ ಕಡು, ಹೊಯಿಗೆ ಕಡು ಹೀಗೆ ವಿಧ-ವಿಧದ ಹೆಸರುಗಳು. ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯಲು ಜನ ಹೊಳಗೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯಲೂ ಕೂಡ. ಹೊಳೆ ಎಂಬುದು ಜನ ಮಾನಸದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಸು ಹೊಕ್ಕಾಗಿ, ಜೀವದ್ರವ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕು ರೂಪಿಸುವ ಬದುಕಿನ ರೂಪಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಒಂಚೂರೂ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಇರದೇ ಮೈಲು ನಡದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಳ್ಳಿ ನೀರು ಸಣ್ಣಗೆ ಬಂದರೆ ಗೊಣಗಾಟ ಇಂದು! ಯಾರೂ ಕಡುವಿನ ನಿಯಮ ಮುರಿಯುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮೂಲಕ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಪಾಠ.
    ಇಂತಹ ಕಡುವಿಗೊಮ್ಮೆ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಎಪ್ರಿಲ್ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಈಜಲು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅದೂ ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ. ಹೇಳಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಬಿಡೊಲ್ಲ. ಹೇಳದೇ ಹೋದರೆ ಚಡಪಡಿಕೆ, ನಿರಾಸೆ. ಚಡ್ಡಿ ಹಿಡಿದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮರದ ಸೇತುವೆಯಿಂದ ಹಾರಿ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ದಡ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಈಜಿ ಸುಸ್ತಾದಾಗ ಕಾಲು ಸೆಟೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನೀರ ಸೆಳತಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲಾ ಇವನ ಕತೆ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು ಕೊಂಡರು. ಹೇಗೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಂಡೆ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೆ ಬಂದೆ. ಬಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಸಣ್ಣ ಜಲ ಸಸ್ಯವೊಂದು ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿತ್ತು. ಸ್ನೇಹಿತರೂ ನಿರಾಳರಾದರು.
    ಹೊಳೆಯಂತಹ ಹೊಳೆ ಅನೇಕ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ನನಗೆ ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಬದುಕಿನ ಪಯಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋದರೋ ನಾ ತಿಳಿಯೆ. ಮತ್ತೆ ನಾವು ಸೇರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳು ಬಂದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊಳೆ ಮತ್ತು ಕಾಟು ಮಾವು ಬಿಡದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.
                            
ಶ್ರೀಧರ್ ಎಸ್. ಸಿದ್ದಾಪುರ
 

                                                      

-ಶ್ರೀಧರ್ ಎಸ್. ಸಿದ್ದಾಪುರ ಉಡುಪಿ

ಹೆಂಡತಿ ಕೈ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೆದರದಿರಿ.......

    ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲೇ ಬದುಕು ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೆ. ಮಕ್ಕಳು ಮರಿಗಳು, ಹೆಂಡತಿ, ಸೈಟು, ಚೆಂದದ ಕಾರು, ಪ್ರಮೋಷನ್ ಟೆನ್ಶನ್. ಓರಗೆಯವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಬಡ್ತಿ ನನಗಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪಡಿಪಾಟಲು. ಒಂದೇ ಎರಡೇ ನಮ್ಮ ಹಳವಂಡಗಳು. ಮುಗಿಯದ ರೈಲು ಬೋಗಿ, ಕಾಶ್ಮೀರದಿಂದ ಕನ್ಯಾ ಕುಮಾರಿ. ಕೆಲವರಂತೂ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಏನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಸ್ವತಹ ಅವರಿಗೂ!
    ಬದುಕು ನಮ್ಮ ಮುಂದೊಂದು ಗಿಪ್ಟು ತಂದಿಡುತ್ತೆ. ಅದನ್ನು ತೆರೆಯಲೂ ನಮಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ದಾರಿಹೋಕ ತೆರೆದಾಗ ನಾವು ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಯ್ಯೋ ನಾವು ತೆರಯಬಹುದಿತ್ತೆಂದು ಕೈ ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತೇವೆ. ತೆರೆದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡುವ ಗುಣವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
    ಸಣ್ಣದೇನೋ ತಪ್ಪಿಹೋದರೆ, ಕೆಲಸವಾಗದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಪಡಿ ಪಾಟಲು ನೋಡಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅನುಕಂಪ ತರಿಸುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ನೈಜ ಘಟನೆ ಇದೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ..
    ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹೆಂಡತಿಯೇ ಕೈಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗಾಗಬೇಡ ಆತನ ಸ್ಥಿತಿ. ಈತ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ. ಅವನ ನೈಜ ಕತೆಯಿದೆ. ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಲೈಕಿಸಿ.

ಈ ಪದಗಳೇ ಹೀಗೆ......

ಈ ಪದಗಳೇ ಹೀಗೆ. ನಾವು ಹೇಳದೇ ಇದ್ದ ಭಾವವೊಂದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಾರ್ಥಕ್ಕೂ ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಪಾರ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ. ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪದಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ವಾಕ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮಗೆ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ತನ್ನ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುವವನನ್ನು ಎನೆಂದು ಹೇಳುವರು? ಕೇಳಿದರೆ ಯಾವ ಪದವನ್ನು ಪಂಡಿತರು ನೀಡಬಹುದು? ಸ್ವಾಥರ್ಿ, ಉಹೂಂ ಸರಿ ಎನಿಸದು. ?.?.

    ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಪದ ಟಂಕಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಇಂತಹ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದವರು ಜಾನ್ ಕೋಯಿಕ್. ನಾವೀಗ ಬಳಸುವ ಓ. ಕೆ. ಹೇಗೆ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಯಿತೆಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪದಗಳ ಕುರಿತೊಂದು ಸುಂದರ ಲೇಖನ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಾಣಿಯಲ್ಲಿ....ನಿಮಗಿಷ್ಟವಾಗಬಹುದು.

ನೀವೂ ಓದಿ...

ತೀರ ಸಪ್ಪೆ ಎನಿಸಬಹುದಾದ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಬದುಕಿನ  ಪದರವನ್ನು ರಸ ಪಾಕದ ಮೈಸೂರು ಪಾಕಿನಂತೆ ಹದವರಿತ ಪಾಕಜ್ಞ ನಿರ್ದೇಶಕ  ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಆ ಕುರಿತು ಮಂಜು ನಾಯಕ್ ಅವರ ಬರೆಹ ವಿಶ್ವವಾಣಿಯಲ್ಲಿ.  ಓದಿ ಓದಿ ಮರುಳಾಗಿ.

ವಸಂತ ಬರೆದನು ಒಲವಿನ ಓಲೆ....

flower of spring.

ಹಕ್ಕಿ ಮರಿ..

ಮೊನ್ನೆ ಪೋಟೋಗ್ರಪಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕುಟುರದ ಮರಿಯೊಂದು ಅಮ್ಮ ನೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಸಿಕ್ಕಿತು. ಮುದ್ದಾದ ಮರಿ. ತರೆದ ಗೆಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದಷ್ಟೇ ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಮರಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಡಗುವುದನ್ನು, ಹಾರುವುದ ಕಲಿಸುವುದ ನೋಡುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮರಿ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಿದೆ. ತನ್ನ ಮರಿಯನ್ನು ತಾಯಿ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಜೊತೆ ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಬಹುದೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಕವನವೊಂದು ಗೀಚಿದೆ. ಓದಿ ಕುಸಿಯಾದರೆ ಇಷ್ಟಿಸಿ!

Juvenile Barbit.

ಹಕ್ಕಿ ಮರಿ..
ಗೂಡು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ನೀ ಬಂದರೆ
ಆಗದಂತೆ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲೂ ತೊಂದರೆ.
ಗುಬ್ಬಿ ಮರಿಯಂತೆ ನಿನ್ನ ನಾ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ;
ಹಾರಲು ಹಾರಾಡಲು ನಿನಗೆ ನಾ ಕಲಿಸುವೆ.
    ವಸಂತದ ಹೂವಂತೆ ಬಿರಿದೆ ನೀ
    ಹಾರಲು ನಿನಗೆ ನಾ ಕಲಿಸಲೆ.
    ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು ಮಾವು ಚಿಗುರಿದೆ;
    ಕೊಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನ ಬಾರದೇ?
ಚಿಗುರಿನಂತೆ ನಿನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಾ ಚಿಗುರಿದೆ,
ವಿಶಾಲ ಪ್ರಪಂಚವ ನಾ ಇಂದೇ ನೋಡಿದೆ.
ಚಿಗುರು ಮಿಡಿಯ ಕಿತ್ತು,
ಬಾಯಿಗಿಡಬಾರದೇ ಒಂದು ತುತ್ತು?
    ಹಾರುತಿಹುದು ದೂರದಲ್ಲಿ ಹದ್ದು ಹತ್ತು
    ಬಿಟ್ಟು ಹಾರದಿರು ನನ್ನ ಇವತ್ತು.
    ತುಂಬ ಹೊಸದು ನನಗೆ ಈ ಜಗತ್ತು,
    ಹಾರಬಾರದೇ ನನ್ನ ಹೊತ್ತು?
                ಶ್ರೀಧರ್. ಎಸ್. ಸಿದ್ದಾಪುರ.

ಕಾಲದ ಓಣಿಯಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರ ಪಯಣ. .....ಭಾಗ-2

In the Start Of Journey.

ವಿರಾಮ ಜೀವಿಯಂತೆ ರೈಲು ಅವಸರಿಸದೇ ಚುಕುಬುಕು ನಾದ ಮಾಡಿತು. ಆಗಲೇ ಮನಸು ಇಹಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದು. ಉದಕ ಮಂಡಲದಿಂದ ಅದು ಹಸಿರ ಹೊದ್ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಮದುವಣಗಿತ್ತಿಯಂತೆ ಹೊರಟಿತು ನೋಡಿ. ಇಕ್ಕೆಲಗಳ ಟೀ ಎಸ್ಟೇಟುಗಳ ನಡುವೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತೆವಳುತ್ತಾ, ಧಾವಂತವಿಲ್ಲದ ವಿರಾಮ ಪಯಣ. ಬಸವನ ಹುಳುವಿನ ವೇಗ. ಟೀ ಎಸ್ಟೇಟುಗಳಲ್ಲಿ ಸೊಪ್ಪು ಕೊಯ್ಯುವ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿ ಕಾಣಸಿಕ್ಕರು. ಜನರೇ ಇಲ್ಲದ ಚಳಿ ಹೊದ್ದ ಸಣ್ಣದಾದ ಕೆಲಸದವರ ಮನೆಗಳು. ಚಹ ತೋಟದ ನಡುವೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಸಿಲ್ವರ್ ಓಕ್ ಮರಗಳು. ಮೊಡ ಅಮರಿಕೊಂಡ ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡಗಳು. ಉದಕ ಮಂಡಲದಿಂದ 52 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದ ಮೆಟ್ಟುಪಾಳಯಂ ತಲುಪಲು ಅದು 5 ಗಂಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಂದರೆ ಅದರ ವೇಗವನ್ನು ನೀವೇ ಊಹಿಸಿ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಎರಡು ನವ ದಂಪತಿಗಳು ಹೊಸ ಹಾದಿ ಮರೆತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಗರ್ಭಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು, ಬೆಟ್ಟವಿಳಿದು, ಕಣಿವೆಗಳ ದಾಟುತ್ತಾ ಸಾಗಿತ್ತು ರೈಲು. ಪ್ರತಿ ಸುರಂಗವನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಹೊರ ಬಂದಾಗಲೂ ವಿಭಿನ್ನ ನೋಟ. ಹೂ ಹೊತ್ತ ಗಿಡ ಮರಗಳು. 250 ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಹಾದು ಬಂದಿದ್ದೆವು.

Nilagiri Train.

ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಡು ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಮನಸ್ಸು ಹಿಂದಕ್ಕೊಡಿತು. ಭಾರತದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಬಂದವರು ಇಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ಇಲ್ಲಿನವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ತಲೆಮಾರುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಕೊಡುವ ಉದಕಮಂಡಲದ ಚಿತ್ರ ಅನನ್ಯ. ಮೈಸೂರು ಭಾಗದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಮವತ್ತು ಮರುಷದ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯನ್ನು ನೆನೆದಳು. ಅಂದಿನ ಮಳೆ ಈಗ ಇಲ್ಲವೆಂದಳು. ಸುತ್ತಲಿನ ಸಿಕ್ಕುಗಳ ಮರೆತು ಅಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಚಿತ್ರಣ ಮಾಡ ಹತ್ತಿತ್ತು ಮನಸು. ಈ ನೂರಾರು ಸುರಂಗಗಳ ನಿಮರ್ಿಸಲು ಅಂದಿನ ಜನ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಎಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದು. ಅವರ ಕಳೆದ ನೀರವ, ನಿಲರ್ಿಪ್ತ ರಾತ್ರಿಗಳ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಭಯವಾಗುವುದು. ನೀಲಗಿರಿ ಕಾಡಿನ ಜೀವಿಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅನಿವರ್ಾಯತೆ. ಚಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಟ ಬೇರೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಇಚ್ಚಾಶಕ್ತಿಯ ವಿರಾಟ ದರ್ಶನವೇ ನಮಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ.

Nilagiri train on a u shaped bridge.

Beautiful landscapes

             ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸುವ ಹೆಸರಿನ ಕಾಡ ನಡುವಿನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು ಹಾದು ಅದು ಕೂನೂರ್ ತಲುಪಲು ಸಣ್ಣಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಳೆ ನಮಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವಂತೆ ಹೊಯ್ಯತೊಡಗಿತು. ರೈಲು ಅಲ್ಲೊಂದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಿಂತು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ನೀರು ಕುಡಿದು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿತು. ತಣ್ಣಗಿನ ಚಳಿಗೆ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಸವಿದು ನಾವೂ ಹೊರೆಟೆವು ಅದನ್ನೇರಿ. ಬಲಭಾಗದ ಸ್ವರ್ಗ ಸದೃಶ ಭೂ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳು ಮುಗಿದು ಈಗ ಎಡ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿ ಕೊಂಡಿತು. ಮನ ತಣಿಯುವವರೆಗೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೆಟ್ಟುಪಾಳಯಂನ್ನು ಸಂಜೆ ತಲುಪಿದೆವು. ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿಯಂತೆ ಚಲಿಸುವ ರೈಲು ಜನಮಾನಸದ ಜೀವನಾಡಿಯಂತಿದೆ.

A Village on the way.

Nilagiri Toy train piercing a tea estate.

             ವಿಶ್ವ ಪಾರಂಪರಿಕ ತಾಣಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀಲಗಿರಿ ಪರ್ವತ ರೈಲು 2004ರಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡಿತು. ನೂರು ವರ್ಷ ಪೂರೈಸಿರುವ ಇದು ಡಿಸೆಲ್ ಚಾಲಿತ ಸ್ವಿಸ್ ಇಂಜಿನ್ನಿಂದ ಓಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಿಶ್ವ ಪಾರಂಪರಿಕ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಳೆಯ ವಿನ್ಯಾಸದ ಟಿಕೀಟುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. 50 ಕಿ.ಮೀಗಳಿಗೆ ರೂ. 50ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಣ ಪಾವತಿಸುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 15 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಸುಮಧುರ ಪ್ರಯಾಣದ ಅನುಭವ ನಿಮಗೆ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇಕೆ ತಡ ಈ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಕ್ಯಾಮರ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಹೊರಡಿ.

ಕಾಲದ ಓಣಿಯಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರ ಪಯಣ....1

             ಸಣ್ಣಗೆ ಹನಿವ ಮಳೆ. ಹನಿ ಹನಿಯಲ್ಲೂ ತಣ್ಣನೆಯ ಗುಟುರು ಚಳಿ. ಅಮ್ಮನಂತೆ ತಬ್ಬಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ ಹೋಗುವ ಮಂಜು. ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪರ ಹಾಸಿದಂತಹ ಮುಗಿಲು. ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಆದ್ರ. ಸಣ್ಣ ಮನಃಕಂಪನ. ಇನಿಯನ್ನು ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಬೀಸುವ ಕುಳಿಗರ್ಾಳಿ. ಏಕಾಂತ. ಹಳೆಯ ಸಿನಿಮಾ ಸೆಟ್ಟಿನಂತಹ, ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ. ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಗೆ ನಿಲ್ದಾಣವೇ ತಣ್ಣಗಾದಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಗಡಿಬಿಡಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತ ಜನ. ಸ್ವೆಟರಿನೊಳಗಿಂದ ಇಣುಕುವ ಸುಂದರಿಯರ ಅರವಿಂದ. ಅವರನ್ನು ನೋಡದಂತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿಯ ನಿಶೇಧ. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಳಿದರೆ ಕಾಲವೇ ನಿಂತ ಅನುಭವ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತವನ ಮನಸ್ಸು ನೂರಿನ್ನೂರು ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೊಡುತ್ತೆ.

Ooty Station

Nilagiri Toy trains coach.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಯಂತೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಸಣ್ಣ ನಿಲ್ದಾಣ. ಇದನ್ನು ನಿಮರ್ಿಸುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಮಗನೋ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದ. ಅವನದೊಂದು ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮುಳುಗಿದೆ. ಕಡಿದಾದ ಪರ್ವತದ, ಬರೋಬ್ಬರಿ 2203 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ನಿಮರ್ಿಸಿದ ನಿಲ್ದಾಣ. ಸುತ್ತಲೂ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿದ್ದಿರ ಬಹುದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ. ವನಸಿರಿಯೇ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿರುವ ಕಾಲ. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜಾರುತಿದೆ ಮನಸ್ಸು.

Old Swis made Steam engine.

ಜಿಲ್ಲಾ ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರ ಮಿತ್ರ ಶಾಲೆ

                  ಶಾಲೆ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ವಿವಿಧ ಪರಿಸರ ಸಂಬಂಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳ ಫಲವಾಗಿ ನಿನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ಉತ್ತಮ ಪರಿಸರ ಮಿತ್ರ ಹಸಿರು ಶಾಲೆ  ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಲಾಯಿತು. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕಗಳಿಸಿ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ಥಾನಿಯಾಗಿ ಹೊರ ಹೊಮ್ಮಿತು.  ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ಡಾ. ಲಕ್ಷೀಕಾಂತ ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ

ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಕ್ಷಣ.

ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು...

    ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ದಿನದ ಅಂಗವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಯೋಜಿಸಲಾದ ಪರಿಸರ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಸುವ ಎರಡು ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು.

ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ.

ಆಯರ್ುವೇದ ವೈದ್ಯರಾದ ಶ್ರೀ ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ನಂಬಿಯಾರ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ 30 ವಿಧದ ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಅದರ ಔಷಧಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ತಯಾರಿಸ ಬಹುದಾದ ವಿವಿಧ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನ ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಿದರು.

ಶಾಲೆಯಿಂದ ನೆನಪಿನ ಕಾಣಿಕೆ 'ಜಾನಕಿ ಕಾಲಂ' ಪುಸ್ತಕ.

ಮಕ್ಕಳೇ ತಂದ ವಿವಿಧ  50 ಔಷಧಿ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸಿದರು. ಮಕ್ಕಳೇ ತಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ತಂದ ವಿವಿಧ ಗಿಡಗಳ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. ದೃಷ್ಠಿ ಎಲೆ, ಪಾಷಾಣ ಬೇಧ, ಕೆಪ್ಪಟನ ಎಲೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷರು ಹಾಗೂ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅನುಭವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಈ ಸಂಬಂಧ ಕತೆಗಳು ಉಪಕತೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿದರು. ಕಾರ್ಯಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ ಹೆಬ್ಬಾರ್, ಶಾಲಾ ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಹ ಶಿಕ್ಷಕರು ಭಾಗವಹಿಸಿದರು.

ಮಾರ್ಚ್ ಎಂಬ ಮಾಯೆ!

ಮಾರ್ಚ ಬಂತೆಂದರೆ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾವವೊಂದು ತೇಲಿಬರುತ್ತೆ. ಗಿರಗಿಟ್ಟಲೆ ಹೂ ಉದುರಿಸೊ ಭೋಗಿ ಮರಗಳು, ಸುರಗಿ ಹೂವಿನ ನರುಗಂಪು. ಚಳಿ ತನ್ನ ಕಂಬಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಕಾಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಕೆಂಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದೇಳುವ ಕಾಲ.

ಕಾಲೇಜು ವಿಧ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕೆಲಸಗಳ ಕನಸು. ಮುರಿದ ಪ್ರೇಮಗಳ, ಅಗಲುವಿಕೆಯ ಪರ್ವ ಕಾಲ. 

                     ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾಚರ್್ ಬಂತೆಂದರೆ ಬಿಡದೇ ನೆನಪಾಗೋದು ಸೂರಿ, ಚೀಪೆ, ಮುರುಗಲ, ಗೋಳಿ, ಗರಚ ಮುಂತಾದ ಕಾಡ ಹಣ್ಣುಗಳು. ರಕ್ಕಸರಿಗೆ ಸುರಪಾನದ ನಶೆ ಏರಿಸುವ ಚಿಂತೆಯಾದರೆ ನಮಗೆ ಹಣ್ಣಿನ ತಪಸ್ಸು.  ಕಾಡು ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ ಕೇವಲ ಅದರ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೆವು.  ಎಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನೀರೂರುವುದು. ಅವುಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಕಾಡು ಮೇಡೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಯ್ಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ದಾಳಿಗೆ ನಲುಗದ ಗಿಡವೇ ಇಲ್ಲ! ಯಾವ ಮರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹಣ್ಣು ಯಾವಾಗ ಬಿಡುವುದೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ನಾಲಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ. ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾತಿಯ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಸ್ಸೀಮ. ಒಮ್ಮೆಯೊಂದು ಬೆಕ್ಕಿನ ಹಣ್ಣಿನಂತಿರುವ ಹಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚಿ ತಿಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ನಾವು ಸಾಯುತ್ತೇವೆಂದು ಗೆಳೆಯ ಹೆದರಿಸಿದಾಗ ತುಂಬಾ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸಂಜೆಯಾದರೂ ಸಾಯದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳ ತೀರದಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು! ಒಮ್ಮೆಯಂತೂ ಚಾರ್ ಎಂಬ ಚಾರ್ ಹಣ್ಣು ತಿಂದು ಮುಖವನ್ನು ಹನುಮನಂತೆ ಊದಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾಚರ್್ನ ಪರೀಕ್ಷೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅದನ್ನೆಣಿಸಿ ಅಮ್ಮ ಈಗಲೂ ಕಾಲೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳ ಚಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಪಟ್ಟ ಗೋಳು ಒಂದೆರಡೇ. ಅದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಮಾಚರ್್ ಬಂದರೆ ಹಣ್ಣುಗಳೇ ನೆನಪಾಗೋದು.

ಚೀಪಿ ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ಯಲು ಹೋಗಿ ಕಣಜದಿಂದ ಕಟುಕಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಹಸಗಾಥೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಭಾದೆ. ಹೊಸ ಜಾತಿ ಕೆಂಪು ಹಲಸಿನ ತೆವಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಮರ ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯಲಾಗದೆ ಪೇಚಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕೊನೆಗ್ಯಾರೋ ದಾರಿ ಹೋಕರು ಬಂದು ನನ್ನನ್ನು ಇಳಿಸಿ ಹೋದ ನೆನಪು. ಮಾಚರ್್ ಬಂತೆಂದರೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ನೆನಪ ಮೆರವಣಿಗೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಪರ್ವಗಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ಫಲ ಪರ್ವ. ಕೆಲವೊಂದು ಹಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮೂರಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತಿದೆ. ನನಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಸೆಳೆತವಾದರೆ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಸುರಗಿಗಂಪಿನ ಸೆಳೆತ. ಸುರಗಿಗೂ ಅವಳಿಗೂ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ನಂಟು. ಸುರಗಿ ಹೂವಾಯಿತೆಂದರೆ ಮಾರ್ಚ ಬಂತೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆ ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಕಾಫಿ ಹೀರಿ ಸುರಗಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ದಾಳಿ. ಮರ ಹತ್ತಲು ಬಾರದ ಅಕ್ಕ ನನ್ನ ಪೀಡಿಸಿ ಮರ ಹತ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸುರಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಮರವಾದುದರಿಂದ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಷ್ಟು ಕೊಯ್ದು ಬುಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಕೊಯ್ದ ಹೂವನ್ನು ಮಾಲೆ ಮಾಡದೇ ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ಹೂ ಕಟ್ಟದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಚ್ ಬಂದರೆ ಸುರಗಿ, ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಣ್ಣುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ!

ಶ್ರೀಧರ್. ಎಸ್. ಸಿದ್ದಾಪುರ.

ಸಂತೆಯೊಳಗೊಬ್ಬ ಸಂತ

ಸಂತೆ ತಿರುಗುವಾಗ ಸಿಕ್ಕನಿವನು
ಸಂತೆನಂತೆ ತೋರುತಿಹನು
ಬದುಕ  ವ್ಯಾಪಾರದಲಿ ವ್ಯಸ್ತನು.

          ಚೂಪು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣ ನೋಟ
          ಮಾತು ಇಲ್ಲ ಮಾಟವಿಲ್ಲ
          ಏನೋ ದುಗುಡ ಹೊತ್ತನಲ್ಲ.
***
ಕಪ್ಪು back groundನ textureನಲ್ಲಿ ಆತನ ಮುಖದ ಭಾವವನ್ನು ಎದ್ದು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ರುಮಾಲಿನ ಬಲ ತುದಿಯ ಕಂಬದಂತಿರುವ texture ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ವಿಶೇಷ ಆಯಾಮವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೆನ್ನೆಯ ಬಲಭಾಗದ cross texture ಚಿತ್ರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರ್ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ವಿಶೇಷ ಮೆರಗನ್ನು ನೀಡಿವೆ. ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಆತನ ಮುಖದ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಹಣೆಯ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಗಳು ಆತನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಸಂತೆಯ ಸಂತನಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಳು.

ಬಾಲ್ಯ ಮುಡಿದ ಹೂಗಳು......

ಸುತ್ತಲೂ ಸುಡುವ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ನಡುವೆಲ್ಲೊ ತೇಲುವ ನೆನಪ ಹಾಯಿ
ವರ್ತಮಾನದ ಸಖ್ಯ ಸಾಕಾಗಿದೆ
ನೆನಪ ಅಂಗಳಕೆ ಮನ ಜೀಕುತಿದೆ!

ನಮ್ಮದು ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಮನೆ. ಸುನಂದ, ಸುಶೀಲ, ಸುಮಂಗಲ, ಸರಸ್ವತಿಯ ಜೊತೆ ನಾನು, ಸಾವಿತ್ರಿ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ತಮ್ಮಂದಿರ ಜೊತೆ ವಾಸವಾಗಿದ್ದೆ. ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮನೆಗಳ ಹೆಸರೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸುಂಕದ ಗೋಳಿ. ಕೆಪ್ಪ್ನಹಿತ್ತಲು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿಗೆ ಮುಟ್ಟಾದವರಿಗಾಗಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ. ಮನೆ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ತೋಟ. ತೆಂಗು ಹಲಸು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಉದಾರಿ. ಊರಿನಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದಾನ ಶೂರನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಹಲಸಿನ ಮರ ಹತ್ತುವುದು ನನಗಾಗ ಸಲೀಸು. ಹತ್ತಾರು ದನ ಕರುಗಳು. ಹಾಲು ಕರೆಯಲು ಅಮ್ಮ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನಾನು ತುಂಬಾ ತುಂಟಿ. ಸಣ್ಣದಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಸಂಜೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬೀಜ ಮೂಗಿಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಒದ್ದಾಡಿ, ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅಪ್ಪ ತೆಗೆಸಿದ್ದು, ಒಮ್ಮೆ ಯಾಕೊ ಧರೆ ಹತ್ತಿ ಹಾರಿ ಸಣ್ಣ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡಿ, ಅಂಗಿ ತುಂಡಾಗಿಯೇ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ನೆನಪು. ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ನೀರ ತೋಡಿಗೆ ಕಾಲು ಹಾಕಿ ಹಾವು ಹಲ್ಲಿಗಳಿಂದೆಲ್ಲಾ ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು. ಪೊಳಾರ್ ಬಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಮರ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದದ್ದು. ಅಮ್ಮನ ಜೋಡಿ ಹೋಗಿ ಅವಡೆ, ಹೆಸರು ಕೊಡಿ ಕೊಯ್ಯುದು ಪಲ್ಯಮಾಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆದ್ದು ಸುರಗಿ ಕೊಯ್ದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಸರಕ್ಕೆ ಒಂದಾಣೆ ಸಂಪಾದನೆಯಷ್ಟೆ. ಒಂದಾಣೆ ಆಸೆಗೊ ಲಂಗ ಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆಗೊ ಸುರಗಿ ಮರಕ್ಕೆ ಸುತ್ತುವುದು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದ ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣದಿಂದ ಊರ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಲಂಗ ಕೊಂಡು: ಹಾಕಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬಾಯಮ್ಮ ಎಂಬುವವರ ಅಂಗಡಿಗದನ್ನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಮಾಲೆ ತಯಾರಿಸಿ ಮಾರಟ ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ! ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೂ ಇದು ನಡೆದಿತ್ತು. ಸುರಗಿ ಕಾಲವೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಸುಗ್ಗಿ ಕಾಲ. ಕೊಲ್ಲೂರಿಗೆ ಹೊಗೊರು ಇದನ್ನು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ನೆನಪು. ಬಾಯಮ್ಮನ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಣಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಕೊಕ್ಕೊ ಮಿಟಾಯಿಯ ರುಚಿಯೋ ರುಚಿ. ಹೇಗೆ ಮರೆಯಲಿ ಆ ರುಚಿಯ? ಅಮ್ಮ ಹಾಲು ಮಾರಿ ಒಟ್ಟಾಕಿದ ಹಣವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ತೆಗೆಯ ಹತ್ತಿದರು. ನಾ ಕೂಗಿಕೊಂಡೆ, ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಯ್ಯ ನಿನ್ನ ದುಡ್ಡ್ ತೆಗಿತಿದ್ರ್.  ಎಂದು. ಅಪ್ಪಯ್ಯ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಿವಿ ತಿಪ್ಪಿ ಆದ ನೋವಿನನುಭವ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಜೋಕಾಲಿ ಬೀಸುವ ಆಟವಂತು ನನ್ನ ಕಾಲದ ಹುಡುಗಿಯರದ ಪರಮ ಪ್ರಿಯ ಆಟ.ಚಂಚಮಿ ಹೂ ಕೊಯ್ದು ಮಾಲೆ ಮಾಡುವುದು. ಗೋಳಿ ಹರಿವೆ ಸಪ್ಪಿನ್ನು ಕೊಯ್ಯುವುದು, ಹಲಸಿನ ಕಾಯಿ ಕೊಯ್ಯುವುದು ನಮ್ಮ ದಿನಚರಿಯ ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಶ್ರೀಧರ ಮತ್ತು ಗೋಕುಲರೊಡನೆ ಕಚ್ಚೆ ಕಟ್ಟಿ ಕಬಡ್ಡಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದುದು. ಮಲರ್ಿ, ಸುಬ್ಬಿ, ಮಾಚ ಎಂಬ ವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರಿನ ಕೆಲಸಗಾರರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರೊಡನಾಡಿದ ನನ್ನ ನೆನಪು ಹಾಲು ಚಲ್ಲಿದ ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಂತಿದೆ.
ನನಗಾಗ ನಾಲ್ಕು ಐದರ ಪ್ರಾಯ. ಮುಂಜಾವು ನಮ್ಮ ಹಂಚಿನ ಮನೆಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಬೇಗನೆದ್ದು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಿ, ಒಲೆಯನ್ನು ಸಗಣಿ ಹಾಕಿ ಸಾರಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ಬೆಳಗಿನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಣಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಸಹ ಅಮ್ಮ ನೊಂದಿಗೆ ಎದ್ದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಂಗಳದಲ್ಲೇನೊ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂಗಳದಿಂದ ಐವತ್ತು ಅಡಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಒಳಗಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಅಮ್ಮ ಹಟ್ಟಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಹತ್ತೊ ಹನ್ನೆರೆಡೋ ದನ ಕರುಗಳಿದ್ದ ಹಟ್ಟಿ ನಮ್ಮದು. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಂದಿರು ಸೇರಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಟ್ಟಿಯ ಪಕ್ಕವೇ ಸ್ನಾನ ಗೃಹ. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹುಲ್ಲಿಡುವ ಜಾಗ. ಅದನ್ನು ನಾವು ಹುಲ್ಲೇಣಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆವು. ದನಗಳಿಗೆ ಮೊದಲು ಹುಲ್ಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ಅಮ್ಮ ಹುಲ್ಲೇಣೆಗೆ ಹತ್ತಿದಳು ಅಷ್ಟೇ. ಅವಳ ಬೊಬ್ಬೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ವಿಷಕಾರಿ ಜೀವಿ ಅವಳಿಗೆ ಕಚ್ಚಿತೆಂದು ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಭಾವಿಸಿದರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಅವಳೇನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ನನಗರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯೊಂದು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಸವರಿಕೊಂಡೇ ಓಡಿ ಹೋಯಿತು. ನಾನಿದೇನೆಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅದು ಪಕ್ಕದ ಸುಂಕದಗೋಳಿ ಬಟ್ಟರ ಮನೆಯ ನೆಲ್ಲಿ ಮರವನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ಭಯವಾಗಿದ್ದಿರ ಬೇಕು. ಅಮ್ಮ ಭಯದಿಂದ ನನಗೇನಾಯಿತೆಂದು ನೋಡಲು ಓಡೋಡಿ ಬಂದಳು.
ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಅದು ಅಲ್ಲೇ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು? ಯಾಕಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತದು? ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸರಮಾಲೆಯನ್ನೇ ಉಳಿಸಿ ಓಡಿತ್ತದು. ಬಹುಶಃ ಅದರ ಓಟ ಇನ್ನೂ ನಿತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ವಾಸ ಸ್ಥಾನಗಳ ನಿರಂತರ ನಾಶದಿಂದ ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಅದು ನಮ್ಮ ಹಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಈಗಿನ ಊಹೆಯಷ್ಟೇ. ಬೆಳಗಾಯಿತೆಂದು ಅದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು. ಈಗಲೂ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗೆಲ್ಲಾ ಈ ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ  ಬಾಲ್ಯದ ಮಧುರ ಚಿತ್ರಕ ನೆನುಪು ಸಂತೆಯಂತೆ ಬಂದು ನೆರೆಯುತ್ತೆ. ಇಂತಹ ಅಮರ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ನನ್ನೂರು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಉತ್ತರ ತುದಿಯ ಬೈಂದೂರು.

ಎಮ್. ಸಾವಿತ್ರಿ ಸಿದ್ದಾಪುರ.
ನಿರೂಪಣೆ:-ಶ್ರೀಧರ್ ಎಸ್. ಸಿದ್ದಾಪುರ.
photo-inter net.
Main title- Amaresh.

ಏಕಾಂತದ ಆಗುಂಬೆ ಮತ್ತು ಮಲಬಾರ್ ಟ್ರೋಗನ್ ( Malabar Trogon)

A Beauty Of Nature A Unique water fall Of Agumbe.

    ಜಗತ್ತಿನ 38 ಜೀವವೈವಿದ್ಯತಾ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಗುಂಬೆಯೂ ಒಂದು. World heritage ಮಾನ್ಯತೆಯೂ ಇದಕ್ಕಿದೆ. ಲಂಗೂರಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮಹೋರಗದಲ್ಲೊಂದಾದ ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಸೂರ್ಯನಿಗಿಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ರಜೆ. ಹತ್ತಿ ಮರದ ಅಜ್ಜನ ಗಡ್ಡ ಹಾರಿದಂತೆ ಮುಖಕೆ ಮಂಜಿನ ಸಿಂಚನ. ಮೌನವೇ ಹಾಸು ಹೊದ್ದ ರಸ್ತೆಗಳು. ಮಳೆಗಾಲದ ಅನುದಿನವೂ ಹೂಪಕಳೆಗಳುದುರಿದಂತೆ ಮಳೆ ಸಿಂಚನ. ಗಿರಿ ಶಿಖರವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೊಯಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಜೀವ ನದಿಗಳು ಅನೇಕ. ಕುಮಾರ ವ್ಯಾಸನ ರೂಪಕ ಅಲಂಕಾರದಂತೆ ಆಗುಂಬೆ ಸುಂದರ, ಮನೋಹರ. ನೀರವ ರಸ್ತೆಗಳು. ಇಲ್ಲಿನ ಮೌನ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳಗಳು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ಹೊಂಬುಜ, ಕವಲೇ ದುರ್ಗ, ನಗರ ಕೋಟೆ, ಸಿರಿಮನೆ, ಕಿಗ್ಗ ದೇವಾಲಯ ಇತ್ಯಾದಿ.

Malabar Trogon Male.

      ಕಪ್ಪೆಗಳು, ವಿವಿಧ ಜಾತಿಯ ಹಾವುಗಳು, ಹಾರುವ ಓತಿ ನೋಡಬೇಕೆಂದರೆ ಆಗುಂಬೆ ಒಂದು ಪ್ರಶಸ್ತ ಸ್ಥಳ. ಇಲ್ಲಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿದೇಶಿಯರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಟ್ರೋಗನ್ ಇಲ್ಲಿನ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಹಕ್ಕಿ. ಕೆಂಬಣ್ಣ ತುಂಬಿದ ಡಬ್ಬಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಬಂದಂತಹ ಬಣ್ಣ. ಅದರ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಸೋಲದವರಾರು. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇಲ್ಲಿ ಲಂಗರು ಹೊಡೆದರೂ ಕ್ಯಾಮರಕ್ಕೆ ಈ ಹಕ್ಕಿ ದರ್ಶನ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೆಬ್ರಿ ಮೂಲಕ ಹಿಂತಿರುಗುವಾಗ ಕಂಡು ಕಾಣದಂತೆ ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು. ಗೆಳೆಯ ರಾಘು ಜೊತೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಬಂದೆ. ಇಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ಹೆಣ್ಣು ಹಕ್ಕಿಯ ದರ್ಶನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಗಂಡು ಹಕ್ಕಿಯ ದರ್ಶನ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.

lion tailed Macaque

    ಜನವರಿಯ ಚಳಿಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಎದುರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಕುರುಚಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು 7.20 ರ ಸಮಯ. ಇಡಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಗಂಡು ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಚಳಿ ಕಾಯಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 05 ನಿಮಿಷ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಅನೇಕ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿತು. ಮುಂಜಾವಿನ ಬೆಳಕಿನ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರ ಮಬ್ಬಾದವು. ಒಂದೆರಡು ಚನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದವು. ಮತ್ತೆರಡು ದಿನವೂ ಅದೇ ರೆಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತು ಹಾರಿ ಹೋದದ್ದು ವಿಶೇಷ.